Free Web Hosting Provider - Web Hosting - E-commerce - High Speed Internet - Free Web Page
Search the Web

เพลงไทยสากลชุดที่ 4 Thai Midi 4

ไทย 1 ไทย 2 ไทย 3 ไทย 4 ไทย 5 ไทย 6 ไทย 7 ไทย 8 ไทย 9 ไทย 10 ชื่อเพลงรวม Home
สากล 1 สากล 2 สากล 3 สากล 4 สากล 5 สากล 6 สากล 7 สากล 8 สากล 9 สากล 10 ตามคำขอ สารบาญหลัก

ขณะนี้ท่านกำลังอยู่ที่ เพลงไทยสากลชุดที่ 4
ทดลองฟัง  Try listening  รักเอย  อยากจำกลับลืม
ไปสารบาญชื่อเพลง Index
ปรับปรุงหลังสุดเมื่อ 14 พฤศจิกายน 1999

 

 

 

 

 

 

 

สารบาญรายชื่อเพลงไทยสากลชุดที่ 4
กลับไปต้นแฟ้ม

121. คนใจหิน 131. ที่รัก 141. พะวงรัก 151. ราตรีประดับดาว
122. คนธรรพ์รำพึง 132. ทุยใจดำ 142. เพ็ญโสภา 152. ลาก่อนความรัก
123. คิดถึงเธอทุกลมหายใจ 133. ไทรโยคแห่งความหลัง 143. เพ้อ 153. ลำน้ำพอง
124. ฆ่าฉันให้ตายดีกว่า 134. บาดหัวใจ 144. แม่ยอดรัก 154. ศักดินากับยาจก
125. จอมนางบนกลางใจ 135. บุษบาเสี่ยงเทียน 145. ยิ่งกว่าการฆ่า 155. หนึ่งในดวงใจ
126. จากน้อง 136. ผิดทางรัก 146. ยิ่งกว่าฆาตกร 156. หยาดน้ำฝนหยดน้ำตา
127. ชู้ทางใจ 137. แผ่นดินไม่ไร้เท่าใบพุทรา 147. รอยแผลเก่า 157. หัวหินสิ้นมนต์รัก
128. เชื่อรัก 138. ฝากเพลงลอยลม 148. รอยมลทิน 158. อยากให้เขากอด
129. เตรียมการณ์รัก 139. พรานล่อเนื้อ 149. รอยรักรอยเล็บ 159. ออเซาะรัก
130. ทำไมถึงทำกับฉันได้ 140. พรุ่งนี้ฉันจะรักเธอจนตาย 150. รักจากดวงใจ 160. อาเดียวขา

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 


121. คนใจหิน
ธานินทร์ อินทรเทพ

กลับ

ง่ายนักหรือกับการให้ฉันลืมเธอ
มันง่ายเสมอสำหรับคนใจหิน
ค่ามันต่างห่างกันราวฟ้าดิน
รักเกิดจากปลายลิ้นกับรักที่มาจากใจ
ใช่ซินะก็เราใช่เนื้อคู่กัน
จึงต้องมีอันทำให้ผันแปรไป
แล้วจะต้องสร้างตัวให้เสียเหงื่อไคล
เมื่อรู้เธอเนื้อคู่ใคร
จะเปลี่ยนใจเลิกไปไถนา
ยังยังฉันยังไม่ตาย
ยังหายใจสบายและยิ้มได้เต็มหน้า
คงไขลานหัวใจอยู่ทุกเวลา
ไม่อยู่เป็นตุ๊กตาให้สมน้ำหน้าอีกนาน
เถอะปล่อยฉันเก็บความสงสารคืนไป
แต่ถ้าจะให้เก็บไว้ก่อนความสงสาร
ไว้วันหนึ่งโชคดีเธอได้แต่งงาน
ช่วยสอนเตือนบุตรหลาน
อย่าทรมานผลาญหัวใจคน

กลับ

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

122. คนธรรพ์รำพึง
ชรินทร์ นันทนาคร

กลับ

ชื่นใดหาใครจะสู้ ชื่นยอดชู้กากี
กลิ่นเจ้านี้พี่ยังอาวรณ์
ดวงใจจากพี่ไป ฤทัยพี่แทบขาดรอน
อาวรณ์เจ้าไม่วาย
ตรอมตรมอยู่เดียวดาย ยามพระพาย
โชยกลิ่นเจ้ามา กลิ่นสุดาหอมระรื่น
จากไปวิมานเมืองแก้ว ลืมพี่แล้วทรามชื่น
พี่ทนฝืนระกำดวงใจ
รอคอยยอดเทวี ฤดีพี่แทบบรรลัย
ดวงใจพี่กังวล
รวยรินกลิ่นสุคนธ์ ลอยหอมวนดังกลิ่นเจ้าเอย
พี่เลยฝืนใจข่ม
อยู่ไกลแม้ใจยังมั่น คงโศกศัลย์ชีวี
ป่านฉะนี้เจ้าคงระทม
นอนเดียวเปลี่ยวอุรา น้ำตานวลเจ้าจะนอง
ปรางทองเจ้าจะตรม
ใครพาเจ้าลอยลม ไปชิดชมเจ้ายอดสุดา
แก้วตาขวัญใจพี่

กลับ

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

123. คิดถึงเธอทุกลมหายใจ
ธานินทร์ อินทรเทพ

กลับ

คิดถึงเธออยู่ทุกคืนทุกวัน
โอ้รักที่เราเฝ้าฝัน
มามีอันต้องโศกอกเอ๋ย
ห้ามใจเราว่าควรลืมเขาเสียเลย
อย่าไปหวังชื่นชิดเชย
บุญเราเคยสร้างไว้ไม่ถึง
ฉันจำใจห่างร้างเธอแสนไกล
ใต้เหนือเพื่อลืมเยื่อใย
ลืมเธอไปไม่อยากนึกถึง
แต่ยิ่งไกลอกใจยิ่งครวญคนึง
โอ้ความรักช่างฝังตรึง
ลึกซึ้งเกินใจไถ่ถอน
หลับตาก็เห็นแต่ใบหน้าเธอ
ล่องลอยคอยอยู่เสมอ
ภาพเธอคอยหลอกคอยหลอน
ภาพเธอนั้นติดตามฉันจนยามพักผ่อน
จะหลับจะนอนยังรำพันว่าฉันรักเธอ
คิดถึงเธออยู่ทุกลมหายใจ
โธ่เอ๋ยจะลืมเท่าไร
ลืมไม่ได้ดอกใจคอยเผลอ
แต่ชาตินี้ไม่มีบุญเทียมถึงเธอ
ได้เพียงฝันมั่นละเมอ
คิดถึงเธอทุกลมหายใจ

กลับ

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

124. ฆ่าฉันให้ตายดีกว่า
สวลี ผกาพันธ์

กลับ

ฆ่าฉันฆ่าฉันให้ตายดีกว่า
ใยถึงไม่เข่นฆ่าและไม่ใยดี
ทิ้งฉันขื่นขมสมใจผละหนี
ฝากไว้คือความบัดสี ราคีติดกาย
ฆ่าฉันฆ่าฉันให้ตายดีกว่า
ให้พื้นดินกลบหน้าพอจะหลบอาย
เศร้านักชาตินี้รู้ดีเมื่อสาย
เจ็บรักหักทรวงสลาย โหดร้ายสิ้นดี
ไม่ปรารถนาแล้วมารักกันทำไม
ฉันเลวอย่างไร ฉันเลวแค่ไหนกันนี่
ถึงสลัดรักไม่ปรานี
ทำเสียป่นปี้ เหมือนฉันไม่มีหัวใจ
ฆ่าฉันฆ่าฉันให้ตายดีกว่า
ชีวิตนี้ไร้ค่าจะมองหน้าใคร
ไม่รักมาผลาญฉันใช่เหล็กไหล
อนิจจาฉันทนไม่ไหว
ต้องตายต้องตายสักวัน

กลับ

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

125. จอมนางบนกลางใจ
ชรินทร์ นันทนาคร

กลับ

ร้อยนวลพันนางที่สุดสะอางโสภา
แม้เทพธิดาหยาดฟ้าไม่ขอข้องเกี่ยว
ดวงใจสวามิภักดิ์นางเดียวหญิงใดไม่เกี่ยว
ไม่แลไม่เหลียวแน่เทียวเจ้าเอย
แม้เพียงจอมนางสถิตอยู่กลางดวงใจ
หญิงอื่นไฉไลทั่วไปไม่ขอเอื้อนเอ่ย
วาจาสงวนไว้เพียงภิเปรยเอื้อนคำรักเอ่ย
เฉลยแต่เพียงนวลน้องอนงค์
พี่จะปิดสองนัยนา
ไม่ให้แก้วตาสบพักตร์นางใด
อีกประตูหัวใจพี่ยอมปิดตายไว้เพียงอนงค์
ถึงแม้ทะเลเหือดหายภูผาทลายราบลง
แต่อกพี่นี้ยังดำรง
เทิดทูนอนงค์อยู่เหนือนางใด
ขอเชิญเทวีสถิตเป็นศรีคู่ชม
เสวยราชภิรมย์ชื่นชมด้วยรักยิ่งใหญ่
เป็นจอมพธูเหนือนารีใด
ณ กลางดวงใจมิ่งขวัญหทัยพี่นี้นางเดียว

กลับ

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

126. จากน้อง
สุเทพ วงศ์กำแหง

กลับ

จากน้องไปไกล
อยู่แห่งไหนดวงใจพี่นี้เป็นห่วง
พี่ยังรักพี่ยังหวง
พี่ยังห่วงหวงเธอเหมือนดังดวงใจ
ขอบฟ้ากั้นกาง
ใช่กีดขวางแนวทางแห่งรักเราได้
สุดขอบฟ้ากว้างเพียงไหน
ยังคงได้หวนคืนรับขวัญแก้วตา
หมั่นนึกถึงพี่
หมั่นสร้างความดีไว้รอคอยพี่กลับมา
กอดน้องแนบหมอนนิทรา
สุขเถิดหนาแก้วตาจงอย่าโศกศัลย์
เก็บน้ำตาไว้
อย่าให้ไหลพาใจพี่คิดไหวหวั่น
ยิ่งได้รู้เจ้าโศกศัลย์
พี่ยิ่งหวั่นหวิวทรวงแทบจะขาดใจ

กลับ

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

127. ชู้ทางใจ
ธานินทร์ อินทรเทพ

กลับ

ถ้าผมรักคุณจะผิดมากไหม
รักด้วยหัวใจแม้ไร้สิทธิ์หวงและห่วง
แอบซ่อนเร้นเหมือนเป็นความผิดใหญ่หลวง
เก็บไปฝันในทรวงขอเป็นเพียงชู้ทางใจ
ทุกวันต้องการเพียงแค่ได้เห็น
ไม่เคยคิดเป็นเพื่อนนอนเคียงชิดใกล้
เจ็บมามากนักรักเอยมิเคยสมใจ
เจ็บอีกหนเป็นไรคงทนได้เช่นเดิม
ชู้ก็เป็นแค่ชู้ทางใจศาลอาญาแห่งไหน
คงไม่ให้รับโทษเพิ่ม
กงการความรักมิได้ตราห้ามแต่งเติม
จึงเป็นสิทธิ์แต่เริ่มที่ผมจะแอบรักคุณ
หากคิดแค้นเคืองก็จงอภัย
นึกว่าเห็นใจโปรดคลายระแวงเคืองขุ่น
อยากห้ามความรักโถมันห้ามยากนะคุณ
ปล่อยให้ผมว้าวุ่นรักคุณต่อไปเถิดหนา

กลับ

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

128. เชื่อรัก
ชรินทร์-เพ็ญศรี

กลับ

(ช)ขวัญตาคนดี ซบนอนทรวงพี่อย่างนี้เป็นอย่างไร
(ญ)เปรมฤดีหาใดเทียมได้ แต่เกรงนานไปจะไม่อย่างนี้
(ช)ไหนว่าจะเชื่อดวงใจดวงนี้
(ญ)คิดว่าจะลองเชื่อดูสักที
(ช)ขอเจ้าอย่าทำให้พี่ฝันดีแล้วตายเพราะเจ้า
(ญ)เกรงยามรักหน่าย จะเปลี่ยนแปรไปปล่อยให้น้องอับเฉา
(ช)แม้นรักพี่สลายคลายเศร้าโอ้อกพี่คงเฉาแล้วเศร้าโศกตาย
(ญ)คำจะตายสองคำจะตายอุ๊ยเป็นต้องตายขึ้นมาทันที
(ช)แม้นความรักพี่ล้นฤดี สลายแล้วพี่เป็นช้ำใจตาย
(ญ)นักต่อนักเห็นมามากนัก มิตายดั่งปากให้เห็นสักราย
(ช)วอนอย่าหักความรักมลาย เดี๋ยวพี่จะตายให้สมวาจานะ
(ญ)แรกรักก็ทำปากหวานอุ๊ย เสกสรรค์ร้อยพันนานา
(ช)เชื่อเถิดน่ะแก้วตาพี่พูดมานี้จากใจ
(ญ)จะลองเชื่อคำจำไว้ฝากใจไว้ให้เชยชม
(ญ-ช)ต่างรื่นรมย์สู่สม ร่วมภิรมย์รักใคร่เอย

กลับ

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

129. เตรียมการณ์รัก
ธานินทร์ อินทรเทพ

กลับ

โธ่เรา อกหักอีกแล้วหรือนี่
ยังงี้ทุกทีตั้งแต่ริรักผู้หญิง
ชอบใครโถเราโถมใจรักจริง
แต่ยังมิวายถูกทิ้ง
ช้ำจริงช้ำใจหนักหนา
แก่นใจคอดกิ่วด้วยริ้วรอยเศร้า
รอยแล้วรอยเล่า
ถูกเขาซ้ำรอยเสน่หา
นี่คงเพราะจนข้นแค้นเงินตรา
ผู้หญิงเขาจึงเบือนหน้า
ต่างพากันพร้อมหลบหนี
ฮึดสร้างตัวซิเราโง่เขลาไปไย
สร้างฐานะใหม่ให้งามสง่าราศี
เมื่อเรารวยผู้หญิงเขาคงไยดี
อัศจรรย์เหมือนฝันนะนี่
พริบตามั่งมีเร็วนัก
ตั้งตัวปักหลักรอรักมาใหม่
คราวนี้คงไม่
ช้ำใจเพราะการอกหัก
กระหยิ่มใจนั่งรอหญิงมาร่วมรัก
ล่วงเลยหลายปีดีดัก
โถคนรักไยไม่มี

กลับ

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

130. ทำไมถึงทำกับฉันได้
ดาวใจ ไพจิตร

กลับ

เมตตาเห็นว่าเธอเคยถูกรัก
ควักใจให้แหลกราญ
จึงได้สงสารรับพยาบาลหัวใจให้เธอ
เอายากลั่นจากดวงใจ
เอากายอุ่นคอยปรนเปรอด้วยรักเสมอ
ฉันยอมมอบให้เธอทุกยาม
ทำไมถึงทำกับฉันได้
พร่าดวงใจผู้หญิงที่สุดรักรักเธอสุดแสน
เป็นการตอบแทนแค้นที่เธอรับมาหรือไร
ฉันมิใช่ผู้ทำเธอฉันคือผู้ประโลมใจ
ให้เธอสดใสทั้งหวังดีภักดีเหนือใคร
ทำไมถึงทำกับฉันได้
โกรธเคืองใครแล้วไยเธอ
ไม่แก้แค้นนั้นคืนแก่เขา
ไยเธอกลับเอาแค้นมาระบายให้ฉันรับกรรม
ฉันทำผิดอะไรไปเธอจึงได้แกล้งกระทำ
ให้ฉันชอกช้ำฉันรักเธอรักเธอทุกยาม
ทำไมถึงทำกับฉันได้
ฆ่าฉันตายแล้วความเจ็บเธอจะหาย
แค้นใจได้หรือ
โลกคงระบือร่ำลือว่าเธอแก้แค้นยิ่งใหญ่
ปล่อยคนผิดให้ลอยนวล
ส่วนฉันสิเธอทำลายสาสมใจไหม
ฉันรักเธอรักเธอเหนือใคร
ทำไมถึงทำกับฉันได้

กลับ

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

131. ที่รัก
ชรินทร์ นันทนาคร

กลับ

นานแล้วพี่หลงพะวงมิหน่าย
นานแล้วพี่หมายจะได้ภิรมย์
นานแล้วพี่รักคอยจักชื่นชม
นานแล้วรักเพียงลมลมตรมเช้าค่ำ
ที่รักนะรักเพราะใจมิกล้า
ที่ช้านะช้ามิกล้าเผยคำ
ที่คิดนะคิดกลัวอกจะช้ำ
เอ่ยคำแล้วเจ้าจะทำให้ช้ำใจ
อย่าเหมือนน้ำค้างพราวพร่างใบพฤกษ์
พอยามดึกเหมือนดังจะดื่มกินได้
พอรุ่งรางก็จางหายไป
รู้แน่แก่ใจได้แต่ระทมชีวี
ที่รักนะรักเพราะเทพเสริมส่ง
ที่หลงนะหลงเพราะเจ้าแสนดี
ที่หวงนะหวงเพราะสวยอย่างนี้
กลัวใครเขามาแย่งพี่ไปเอย

กลับ

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

132. ทุยใจดำ
ศันสนีย์ นาคพงศ์

กลับ

ไปเพลินอยู่ไหนเจ้าทุยเพื่อนจ๋า
เอี้ยงคอยตั้งตาหาทุยทุกวัน
หรือมีเพื่อนใหม่จึงคิดลืมกัน
ลืมความผูกพันเมื่อวันก่อนมา
ลืมเพลงที่เอี้ยงเคยร้องกล่อมทุย
ลืมโคลนที่ลุยคุ้งคลองท้องนา
ทิ้งหญ้าและฟางที่เลี้ยงทุยมา
ไปเพลินอุรากับใครที่ไหน
ต่อนี้ไปเอี้ยงคงเหงาเศร้าตรมฤดี
สุขล้นพ้นมีมามลายเพราะทุยลืมคำ
ใจคอจะลืมเอี้ยงลงเชียวหนอ
ตัวดำไม่พอแถมใจยังดำ
น้ำตาเอี้ยงไหลดุจสายฝนพรำ
ทุยใจช่างดำทำเอี้ยงได้ลง

กลับ

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

133. ไทรโยคแห่งความหลัง
วงจันทร์ ไพโรจน์

กลับ

ท่ามกลางสายลมโบยโบก
ริมน้ำธารไทรโยคดินแดนแห่งความหลัง
ฉันยังจำได้ใต้เงาร่มไม้บัง
ตรงที่เราเคยนั่งอยู่กันเพียงสองคน
ได้ยินเสียงลมเบาเบา
กลางแสงนวลจันทร์
เจ้าดวงดาวเกลื่อนเวหน
สายน้ำซัดซ่าหลั่งมาจากเบื้องบน
คืนนั้นเราต่างคนอยู่ชิดกันไม่ห่างไกล
ไทรโยคเคยเป็นเหมือนแดนสวรรค์
ที่เธอกับฉันร่วมกันสร้างไว้ในใจ
เดี๋ยวนี้ตรอมตรมเพราะเธอมาเปลี่ยนไป
เห็นไทรโยคทีไรช้ำใจไม่อยากชม
ท่ามกลางสายลมไทรโยค
คงเหลือความเศร้าโศกดวงใจสุดขื่นขม
เสียงน้ำซัดซ่าหริ่งเรไรร้องระงม
เคยเหมือนเพลงชื่นชม
กลับคล้ายเพลงที่บาดใจ

กลับ

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

134. บาดหัวใจ
สุเทพ วงศ์กำแหง

กลับ

บาดหัวใจเหลือเกินที่บังเอิญพบเธอเป็นอื่น
ฉันนอนคิดตลอดคืนใยทรามชื่นจึงมาเปลี่ยนใจ
บาดหัวใจเหลือดีซื่ออย่างนี้เขายังทำได้
แล้วจะรักกันอย่างไรเธอมีใหม่ก็ควรบอกฉัน
นี่เธอไปเพลินกับคนอื่นใยทรามชื่นทำเช่นนั้น
ขอบอกว่ามันบาดใจกัน
ทำอย่างนั้นฉันงงไม่วาย
บาดหัวใจเหลือทนน่าฉงนที่เธอมาหน่าย
รักเธอนั้นมากลับกลาย
เธอมาหน่ายไม่มีเหตุผล

กลับ

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

135. บุษบาเสี่ยงเทียน
วงศ์จันทร์ ไพโรจน์

กลับ

เทียนจุดเวียนพระพุทธา
ตัวข้าบุษบาขออธิษฐาน
เทียนที่เวียนนมัสการ
บันดาลให้หทัยสมปรารถนา
ดลจิตอิเหนาให้เขามารักข้า
ขอองค์พระปฏิมาเมตตาช่วยคิดอุ้มชู
ขอเทียนที่เวียนวนดลฤทัยสิงสู่
ให้องค์ระเด่นเอ็นดูอย่าได้รู้คลายคลอน
อ้าองค์พระพุทธา
ตัวข้าบุษบาขอกราบวิงวอน
ข้าสวดมนต์ขอพระพร
วิงวอนให้หทัยระเด่นปรานี
รักอย่าเคลือบแฝงดังแสงเทียนริบหรี่
ขอองค์ระเด่นมนตรีโปรดมีจิตนึกเมตตา
ขอเทียนที่เสี่ยงทายดลให้คนรักข้า
รักเพียงแต่บุษบาดั่งข้านี้ตั้งใจ

กลับ

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

136. ผิดทางรัก
สุเทพ วงศ์กำแหง

กลับ

ความรักประจักษ์ใจฉัน
ตั้งแต่วันพบเธอวันแรก
ความรักดูดูก็แปลก
ไม่เอาพระเจ้าก็แจกให้ลองรัก
พอรู้เธอคู่กับใครต้องตกใจ
เสียใจเสียจริงยิ่งหนักอนาคตเราคงอกหัก
ห้ามใจไม่ทันจึงรักรักคนมีเจ้าของ
ถ้ารู้ตัวเสียนาทีแรกพระเจ้าเอารักมาแจก
ก็คงไม่รับมาครอง
คงจะเมินหนีหน้าไม่มอง
หนีนาทีทองที่เคลือบด้วยความระทม
มีรักก็ต้องมีหวัง
เมื่อหมดหวังหัวใจก็พาลระบม
มีแผลมีรอยระทมคิดไปน้อยใจเหลือข่ม
ขมอารมณ์ไม่วาย
ถ้ารู้ตัวเสียนาทีแรก
พระเจ้าเอารักมาแจกก็คงไม่รับมาครอง
คงจะเมินหนีหน้าไม่มอง
หนีนาทีทองที่เคลือบด้วยความระทม

กลับ

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

137. แผ่นดินไม่ไร้เท่าใบพุทรา
สุเทพ วงศ์กำแหง

กลับ

โลกนี้หรือใช่มีเพียงทรามวัย
ถึงไม่รักใช่แคร์อันใดไม่โศกใจเศร้าโศกา
ทั่วแคว้นแดนแผ่นดินสิ้นพสุธา
ใช่จะไร้เท่าใบพุทราหญิงหนึ่งพอหามาเคียงใจ
อย่าหมายคิดว่าชายจนปัญญา
หญิงหมื่นแสนทั่วแดนโลกาเฝ้าสบตายังถมไป
อดรักใช่ดับดิ้นไม่ถึงสิ้นใจ
อดเสน่หาใช่พาถึงตายหญิงที่ปองหมายถมไปดีดี
ในโลกนี้หรือมีแต่เธองามเลิศเลอเหนือเธอก็มี
แล้วไยต้องสนใจไยดี
งอนเสียจนเหลือที่หยิ่งออกอย่างนี้ขอไกล
ชาตินี้ถึงไม่มีใครไยดี
ถึงขัดสนอับจนนารีสิ้นสตรีที่เห็นใจ
จะขอครองโสดไปไม่ทุกข์สิ่งใด
ไม่ยอมขอเป็นทาสรักใคร
ขออยู่อย่างไร้ทุกข์ทรมาน

กลับ

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

138. ฝากเพลงลอยลม
ธานินทร์ อินทรเทพ

กลับ

ฝากเพลงนี้มากับสายลม
บอกความระทมทุกข์แน่นในหัวใจ
ถึงใครคนหนึ่งที่อยู่แดนไกล
จำเสียงนี้ได้หรือไม่ก็ใครเล่าเคยร้องคลอ
ป่านนี้แก้วตาหลับหรือยัง
ห่วงคนอยู่หลังเขาบ้างหรือเปล่าหนอ
หรือลืมว่าใครคนนี้คอยรอ
รอด้วยหัวใจที่ฝ่อสุดท้อและน้อยใจ
วันไหนถ้ามีเวลาว่าง
จดหมายมาบ้างอย่าทำเงียบไป
กลัวความว้าเหว่จะหันเหดวงใจ
ลืมเพื่อนคนอยู่ไกลทิ้งให้นั่งกินน้ำตา
ฝากเพลงนี้มาช่วยย้ำเตือน
อย่าลืมอย่าเลือนน้ำคำเคยสัญญา
เห็นใบไม้ร่วงกิ่งเฉาโรยรา
อกรัวร้าวใจเจียนบ้าหวั่นรักจะลับลอย

กลับ

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

139. พรานล่อเนื้อ
สุนทราภรณ์

กลับ

เจ้ายักคิ้วให้พี่
เจ้ายิ้มในทีเหมือนเจ้าจะมีรักอารมณ์
ยั่วเรียมให้เหงามิใช่เจ้าชื่นชม
อกเรียมก็ตรมตรมเพราะคมตาเจ้า
เรียมพะวักพะวง
เรียมคิดทะนงแล้วเรียมก็คงหลงตายเปล่า
ดังพรานล่อเนื้อเงื้อแล้วเล็งเพ่งเอา
ยั่วใจให้เมาเมาแล้วยิงนั้นแล
น้าวศรเล็งเพ่งเอาทุกสิ่ง
หากเจ้าหมายยิงก็ยิงซิแม่
ยิงอกเรียมสักแผล
เงื้อแล้วแม่อย่าแปรอย่าเปลี่ยนใจ
เรียมเจ็บช้ำอุรา
เจ้าเงื้อเจ้าง่าแล้วเจ้าก็ล่าถอยทันใด
เจ็บปวดหนักหนาเงื้อแล้วราเลิกไป
ยิ่งเจ็บสิ่งใดไยมิยิงพี่เอย

กลับ

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

140. พรุ่งนี้ฉันจะรักเธอจนตาย
สุเทพ วงศ์กำแหง

กลับ

ฉันเคยพลาดหวัง
ในรักมาครั้งหนึ่ง
พิษแห่งความร้าวยังตรึง
แนบอุรา
เกือบตัดสินใจ
ไม่ยอมรักใครจนสิ้นชีวา
พอพบเธอนิจจา
หัวใจเจ้ากรรมก็เกิดหวั่นไหว
ฉันยังไม่หวัง
จะรักเธอเหมือนหญิงคนแรก
และไม่ยืนยันจะรักกัน
จนโลกแหลกลงไป
ได้แต่สัญญาให้วันเวลา
ช่วยฉันตัดสินใจ
พรุ่งนี้พรุ่งนี้ได้ไหม
ฉันจะรักเธอรักไปจนตาย

กลับ

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

141. พะวงรัก
ศรวณี โพธิเทศ

กลับ

เฝ้าพะวงห่วงคิดถึงเธอ
ใจใคร่เจอเห็นเธอใกล้เคียง
อยากแบ่งกายให้เป็นหลายเสี่ยง
เพื่อได้เพียงติดตามใกล้เธอ
คอยกังวลมิเป็นสุข
มีรักเหมือนมีทุกข์ล้นเอ่อ
กระวนกระวายหายใจเป็นเธอ
อยากได้เจอแม้เงา
อึดอัดใจอยากถามใครใคร
คงมิใช่เป็นเพียงแต่เรา
แปลกหนักหนารักพาใจเศร้า
ถูกใจเผาเร่าร้อนฤดี
คอยกังวลมิเป็นสุข
มีรักเหมือนมีทุกข์ล้นปรี่
ผุดนั่งผุดลุกแทบทุกนาที
โอ้นี่หรือความรัก

กลับ

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

142. เพ็ญโสภา
ธานินทร์ อินทรเทพ

กลับ

เพ็ญโสภาลักขณาจับหัวใจ
น้องเจ้ามีนามใด
บ้านอยู่หนใดโปรดได้เผยวจี
นวลผิวพรรณ
เหมือนดั่งจันทร์แจ่มโสภี
หรือเจ้าเป็นเทวีเกิดจากธรณี
พาพี่คลั่งไคล้
ยามสบเนตรน้อง
ใจพี่ต้องสยบรักให้
ใจภักดิ์ยอมควักดวงฤทัย
ไว้ใต้เบื้องบาทนาง
เพ็ญโสภาลักขณาทั่วสรรพางค์
ถึงชีพจะวายวางให้ได้เห็นนาง
ก็ดังได้สู่สวรรค์

กลับ

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

143. เพ้อ
สุเทพ วงศ์กำแหง

กลับ

เห็นลมละเมอเพ้อหวาดผวา
เห็นฟ้าพะวงหลงโทษโกรธดิน
เห็นสายน้ำหลากสาดเซาะแก่งหิน
เห็นพื้นดินแยกแตกเพราะถูกรอยไถ
เห็นใบไม้ครวญหวนอยู่ริมธาร
เห็นศาลเพียงตาแล้วข้าปวดใจ
เห็นแสงเดือนส่องยิ่งมองใจหาย
เห็นเธอร้องไห้ช้ำใจเพราะใครเขาทำ
เธอช้ำใจเพราะถูกใครลวง
บอกกับฉันอย่ามาหวงใครลวงให้เธอชอกช้ำ
บอกฉันสักหน่อยอย่าปล่อยให้ใจระกำ
เธอร้องไห้เพราะใครเขาทำ
เธอช้ำเพราะใครหรือเธอ
เห็นเธอระทมขมขื่นตื้นตัน
แล้วฉันยิ่งตรมขมขื่นกว่าเธอ
ฟ้าสิ้นดินล่มขาดลมแรงเพ้อ
หากใครแกล้งเธอฉันนี้จะยอมตายแทน

กลับ

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

144. แม่ยอดรัก
วินัย พันธุรักษ์

กลับ

ซึ้งใจแม่ยอดรัก
พี่ปลื้มใจนักได้น้องมาเคียงครอง
งามน้องงามใช่งามแต่เพียงรูปทอง
น้องงามทั้งจิตใจ
พี่เคยอกหักมาแล้ว
ต้องคลาดต้องแคล้วสิ่งหวังลางเลือนไป
ทำเขาทำเสียพี่สุดจะทนไหว
คล้ายดังไม่ใช่คน
น้องเอยพี่เจ็บคราวนั้น
แทบสิ้นชีวันขั้นคิดทำลายตน
บุญยังมีเหมือนตายรอดใหม่อีกหน
มาพบหน้ามลเจ้าเมตตา
แผลรักในอกประสาน
เจ้าไม่เดียดฉันท์ใกล้ชิดคอยเยียวยา
งามน้ำใจหาใครไม่เกินแก้วตา
จะรักบูชาจนชีพวาย
น้องเอ๋ยพี่เจ็บคราวนั้น
แทบสิ้นชีวันขั้นคิดทำลายตน
บุญยังมีเหมือนตายรอดใหม่อีกหน
มาพบหน้ามลเจ้าเมตตา

กลับ

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

145. ยิ่งกว่าการฆ่า
ดาวใจ ไพจิตร

กลับ

ถ้าเธอเกลียดฉันแล้วลวงฉันฆ่า
ฉันจะไม่ว่าไม่ว่าอะไรสักนิด
เพราะว่าการเกลียดจะต้องล้างกันด้วยชีวิต
ฉันจึงขอมอบอุทิศให้ชีวิตที่เธอต้องการ
แต่นี่บอกรักรักฉันล้นใจ
แล้วจึงทำไมแล้วจึงทำไมประหาร
หรือรักเธอข้นจึงต้องค้นหาสิ่งต้องการ
สำเร็จรักด้วยประหารเมื่อวายปราณก็สมรัก
ถ้าฉันตายแล้วทำให้เธอเป็นสุข
ฉันก็พร้อมจะสุขสุขเพราะตายให้กับคนรัก
แต่นี่ไม่ตายไม่ตายไม่ตายมันทรมานนัก
ทรมานเพราะรักมันทรมานยิ่งกว่าโดนฆ่า
แต่ก่อนถ้าฉันรู้ใจของเธอ
ฉันจะไม่เผลอให้เธอทำลายหรอกหนา
หัวใจคงหยิ่งไม่ต้องสิงซากสิ่งทรมา
แม้หนึ่งของหยดน้ำตาไม่หยาดมาให้ใครเย้ยใจ

กลับ

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

146. ยิ่งกว่าฆาตกร
ดาวใจ ไพจิตร

กลับ

ฉันยอมทิ้งร่างลงคุกเข่าคร่ำครวญ
โปรดอย่าด่วนคิดตัดรอน
แต่เธอผลักไสมิได้อาทร
ต่อคำวอนขอความเมตตา
แล้วยังหยามเหยียดเปรียบฉันเช่นเดนคน
ลืมความสุขล้นผ่านมา
อิ่มเอมรสหวานซ่านในวิญญา
สิ้นปรารถนาแล้วมาหมางเมิน
ฉันทำทุกอย่างเพื่อเธอ
ด้วยความรักเธอเหลือเกิน
เธอกลับบอกฉันว่าไม่ได้เชิญ
ชอกช้ำใดเกินหลงเพลินบูชา
ฉันจึงคิดว่าเธอยิ่งกว่าฆาตกร
ทำการยอกย้อนเข่นฆ่า
โอ้ใจไฉนไร้ความเมตตา
กลับตัดใจฆ่าแม้รู้ว่าฉันรักเธอ

กลับ

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

147. รอยแผลเก่า
สมยศ ทัศนพันธ์

กลับ

รอยแผลเก่ายังเร้าเตือนให้น้อยใจเจ้าทำ
สร้างรอยช้ำให้จำใส่ใจ
ผิดไปแล้วไม่แคล้วมาอ้อนวอนไหว้
ควรหรือให้อภัยคิดไปไม่อยากมอง
รอยแผลเก่าปวดร้าวใจยิ่ง
เพราะทิ้งนอกใจ
สร้างบาปไว้ฉันไม่คู่ครอง
หากสิ้นหวังไม่มีคนรักร่วมห้อง
จึงหันหน้ามาปอง
เหมือนลองใจแนบแอบอิง
ความรักแรกแตกเป็นรอยร้าวระราน
ยากจะเอาประสานรักจึงพาลเกรงกริ่ง
เธอนั้นทำกับฉันทุกสิ่ง
ใครหรือยอมทนนิ่ง
เอนอิงรักให้ดังหมาย
รอยแผลเก่าเป่าฤทัยกลุ้ม
ร้อนรุ่มดังไฟไหม้อกเผาเศร้าตรมไม่หาย
สุดจะเหลือเชื่อใครฤทัยแหนงหน่าย
มีรักร่วมเคียงกาย
แล้วยังไม่วายนอกใจ

กลับ

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

148. รอยมลทิน
รวงทอง ทองลั่นทม

กลับ

โอ้ชีวิตฉันนั้นด่างพร้อยไปสิ้น
ด้วยรอยมลทินที่ฉันสร้าง
ประทับเป็นรอยรักไม่เจือจาง
ชีวิตหม่นหมองด้วยรอยมลทิน
ตราบเท่านานแสนนานรอยนั้นยังอยู่
จะพาอดสูมิสูญสิ้น
ใต้จิตสำนึกฉันมีมลทิน
น้ำตาร่วงรินเพราะมลทินใจ
ชีวิตแสนเศร้าโถคนอย่างเรา
จะมีใครเห็นใจ
ฉันคอยเวลาให้รอยมลทินแห่งใจ
จะลบเลือนไปจากอุรา
หากมีใครสักคนที่เห็นใจอยู่
จะมาเอ็นดูรู้คุณค่า
ว่าคนอย่างฉันนั้นเหลือราคา
โปรดช่วยเมตตาลบรอยมลทิน

กลับ

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

149. รอยรักรอยเล็บ
ชรินทร์ นันทนาคร

กลับ

รอยเล็บเหน็บเนื้อเจ็บปวดเหลือใจ
แค้นใดกันเจ้าหยิกเอาหยิกเอา
เฝ้าแต่แสนงอนอ่อนใจ
ตั้งหน้าหยิกย้ำช้ำไปหมดแล้ว
เป็นแนวน้อยใหญ่
เคืองพี่เรื่องไรไฉนเมินหน้า
รอยรักฝากรสหมดจดมิจาง
น้องนางเคยให้พี่วอนอ่อนใจ
เหตุใดน้องจึงปึ่งชา
เคลือบแคลงแสร้งเสเกเรอีกหรือ
ดึงดื้อสัญญาก็ไหนเคยว่าไม่ขืนขัดใจ
พี่หรือถนอมจะหอมสักครั้งก็ยังวอนเจ้า
จูบเพียงแผ่วเบากลัวน้องหมองไหม้
จะกอดจะกุมนุ่มเนื้อเพียงเฉียดละเมียดละไม
แง่งอนอันใดขวัญใจจึงหน้างอ
รอยเล็บเหน็บรักติดปักฝังแนว
เหมือนรอยแมวข่วนพี่ครางพี่ครวญ
แต่นวลน้องยังไม่พอ
หยิกไปให้สมอารมณ์ขุ่นหมองมิต้องรั้งรอ
ต่อน้องเพียงพอพี่ขอจูบคืน

กลับ

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

150. รักจากดวงใจ
อุดม ผ. เมฆเจริญ

กลับ

รักนี้จากดวงใจ
จะไม่ขอรักใครที่ไหนอีกเลย
หวังเป็นคู่ชิดเชย
ใจฉันไม่เคยรักใครเหมือนเธอ
รักนี้จากดวงใจ
จะไม่ขอรักใครนอกเหนือจากเธอ
ใจฉันแน่นะเออ
ความหวังที่เจอรักคือขวัญใจ
อย่าลืมกันเสียก่อน
อย่าด่วนตัดรอนรักจากดวงใจ
คำสัญญาให้ไว้จารึกไปตราบชั่วดินฟ้า
รักนี้จากดวงใจจะไม่ขอรักใครที่ไหนอีกนา
คอยเธออยู่ทุกครา
ตราบจนชีวามลายไป

กลับ

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

151. ราตรีประดับดาว
สุเทพ-สวลี

กลับ

(ญ)ชื่นฉ่ำวิญญา
ตอนนภาแจ่มจันทร์วันเพ็ญ
ลมโชยเยือกเย็นซาบซึ้งด้วยกลิ่นมาลี
เอ๋ยหอมดอกหอมดอกราตรี
สดสีแต่หอมน่าชม
(ช)ชื่นฉ่ำดวงเดือน
ฤาแม้นเหมือนนวลน้อง
พี่เองนั่งมองนิ่มน้องอย่าข้องใจเลย
เอ๋ยหอมดอกหอมดอกชมนาด
ไม่ฉูดฉาดแต่น้องยั่วใจ
ใกล้รุ่งแล้วซิน้องแม่เนื้อทองพี่ขอลา
แสงทองแจ่มฟ้าขอลาไปก่อนเจ้าเอย
เอ๋ยหอมดอกหอมดอกกระดังงา
จำใจจำลาไปเอย
(ญ)ภุมรินบินเวียนชมวนภิรมย์ช่อมาลา
แต่พี่ร่ำลาจากน้องไกลหน้าไปเอย
เอ๋ยหอมดอกหอมดอกจำปี
ตรงนี้พี่เอ๋ยคืนมา

กลับ

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

152. ลาก่อนความรัก
สุเทพ วงศ์กำแหง

กลับ

ลาก่อนความรักที่ฉันเคยมี
ลาก่อนความดีที่ฉันเคยหวัง
ลาก่อนความทุกข์ที่สุมประดัง
ลาก่อนเพราะความหวังมลาย
ลืมเถิดดวงใจที่ไร้ความรัก
ลืมเถิดใจภักดิ์ที่มักแหนงหน่าย
ลืมเถิดความฝันที่มันลืมง่าย
ลืมเถิดความหมายที่กลายอาดูร
เธอมีความสวยและรวยคนรัก
ฉันมีใจภักดิ์และรักเทิดทูน
เธอมีความรู้ที่คนเกื้อกูล
ฉันจึงต้องสูญสิ้นศรัทธา
ลาก่อนความรักจากเธอคนเดียว
ลาก่อนชาตินี้สิ้นทีเสน่หา
ลาก่อนความฝันวิมานโสภา
ลาก่อนจนกว่าชีวามลาย

กลับ

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

153. ลำน้ำพอง
ชรินทร์ นันทนาคร

กลับ

ลำน้ำพองล้นนองรินหลั่ง
สองฝั่งสะพรั่งด้วยมวลพฤกษา
น้ำหลากงามยามแลเพลินตา
เบิ่งท้องนาสาวบ้านป่างามพริ้งละออ
โอสาวเอยไผเลยงามเท่า
ขอเว้ากับเจ้าสักคำได้บ่
หรือว่านางมีชายคอยรอ
หากสาวบ่สิพะนอมิสร้างราคิน
โอ้น้ำพองคลองสวรรค์
บุพเพเสกสรรค์บรรดาลให้มาเยือนถิ่น
อยากอยู่ร่วมหอร่วมปลูกปอไถนาทำกิน
ร่วมฝันจนวันสูญสิ้นรักยุพินจนสิ้นลมปราณ
อันน้ำพองของดินถิ่นแคว้น
ขอนแก่นเมืองแคนแห่งแดนอิสาน
ถึงสิไกลดวงใจไปนาน
ข้อยสาบานใจรักมั่นบ่ลืมบ่ลืม
โอ้น้ำพองคลองสวรรค์

กลับ

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

154. ศักดินากับยาจก
ธานินทร์ อินทรเทพ

กลับ

เธอกับฉัน ต่างชนชั้นกันแสนไกล
เธอสูงศักดิ์ศิวิไลซ์ เกิดอยู่ในตระกูลศักดินา
ส่วนฉันเป็นชาย ยากจนอย่างคนธรรมดา
ปาฏิหารย์ของเทพเทวา ไหนจะบัญชาให้มาร่วมหมอน
ค่าของเรา ต่างกันราวฟ้ากับดิน
ฉันต้องตรากตรำทำกิน ตะวันตกดินมิอาจหลับนอน
แต่ฐานะเธอ เสพสุขอยู่บนบรรจถรณ์
ชีวิตมิต้องอนาทร จะกินจะนอน มิเคยร้อนใจ
ช่องว่างระหว่างเรา ห่างกันเหลือเกิน
ไม่มีสะพานไหน จะทอดเดินถึงได้
ถึงเธอไม่คิดรังเกียจ แต่เกียรติ์เธอสูงเกินใจ
ความรักความใคร่ ไม่อาจร่วมฝัน
สุดโลกไกล ไม่มีมุมให้เราคู่เคียง
มนุษย์ศักดินาแผดเสียง
ศัพท์สำเนียง สีเสียดเดียดฉันท์
สถานที่เดียว ที่เราอาจนอนร่วมกัน
ไม่มีศักดินาชนชั้น สถานที่นั้นคือเชิงตะกอน

กลับ

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

155. หนึ่งในดวงใจ
สุนทราภรณ์

กลับ

พี่นี้มีน้อง อยู่ในดวงใจเท่านั้น
หญิงอื่นหมื่นพัน จะมาเทียมทันที่ไหน
แต่รักของพี่ซ่อนอยู่กลางใจข้างใน
หนึ่งในดวงใจคือเธอคนเดียวแท้เทียว
หากน้องได้รู้ว่าพี่รักน้องหนักหนา
ขอให้เมตตาแก่ดวงวิญญาโดดเดียว
ผิดบ้างพลั้งบ้างก็ไม่จืดจางขาดเกลียว
น้องเป็นคนเดียวหนึ่งในดวงใจ
หากอาทิตย์ลับโลกโศรกสลด
จะมืดหมดทุกชีวิตยังทนได้
หากขาดน้องที่พี่ปองหนึ่งในดวงใจ
ทนไม่ได้จะต้องตายลงไปพลัน
พี่นี้มีน้องอยู่ในดวงใจเสมอ
รักแต่เพียงเธอยิ่งกว่าชีวันเชื่อฉัน
พี่ปองรักเจ้าเฝ้าแต่ผูกพันแจ่มจันทร์
มีเธอเท่านั้นที่เป็นที่หนึ่งครองใจ

กลับ

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

156. หยาดน้ำฝนหยดน้ำตา
ดาวใจ ไพจิตร

กลับ

หยาดน้ำจากตานางฟ้าที่ตรมอารมณ์
หลั่งความขื่นขมที่ถมอยู่ในใจตน
หยาดย้อยจากปรางสวรรค์เบื้องบน
สู่กลางแก้มดินในฐานถิ่นคน
นั้นคือหยาดฝนฉ่ำใจ
สาดสายพร่างพรายพรมผืนไร่นาแนวเนิน
ป่าดอนโขดเขินคลองขลุงทุ่งหนองนองไป
หล่อเลี้ยงพืชพันธุ์มีผลดอกใบ
โลกเคยหลับไหลพลันฝืนตื่นใจ
สวยงามสดใสจริงเอย
ทอแสงทองอาทิตย์ทาบทา
พลันน้ำตานางฟ้าระเหย
เป็นละอองไอน้ำอย่างเคย
ถูกลมรำเพยพัดเลยลอยวน
หยาดน้ำจากตานางฟ้าที่ตรมอารมณ์
ฝากมากับลมเป็นฝนพร่างพรมใจคน
แต่น้ำจากตาตอนช้ำกมล
ที่เราหลั่งลอยระเหยกี่หน
ถึงกลายเป็นฝนฉ่ำใจ

กลับ

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

157. หัวหินสิ้นมนต์รัก
สุเทพ วงศ์กำแหง

กลับ

หัวหินเป็นถิ่นสัญญา
จากไปกลับมาผิดหวัง
ความหลังยังเวียนวน
คลื่นสวาทมันแรงมันแกล้งมาดล
ร้อนจนใจสั่น
เคยชื่นชู้สู่สวรรค์
รักกันมั่นใจฉันยังปลื้ม
มันซาบมันซึมมันปลื้มไม่นานวิมานทลาย
หัวหินเป็นถิ่นสัญญา
ขาดเธอกลับพลันเงียบเหงา
มองแสงดาวเรียงราย
คลื่นยังคร่ำยังครวญ
จันทร์แจ่มยังนวลเย้ายวนไม่วาย
คอยชื่นชู้อยู่แลหาย
เห็นรอยทรายใจฉันหวิวหวั่น
เคยนั่งชมคลื่นเคยชื่นใจกันฉันยังไม่ลืม

กลับ

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

158. อยากให้เขากอด
พิทยา บุญญรัตพันธ์

กลับ

อยากให้เขากอดสวมสอด ซบทรวงเป็นสุข
อยากให้เขาปลุกฉันตื่น จากความฝัน
อยากให้เขาจูบแผ่ว ๆ แล้วมองตากัน
อยากให้เขารักฉันมากกว่าใคร
ฝันของฉันจะมีวัน เป็นจริงไหมหนอ
ฉันจะต้องรอ รอ รักไปสักแค่ไหน
ฉันทำตาเศร้าดูซิเขา ยังไม่เข้าใจ
จบวิชาเผยความนัย บอกคุณแล้วเอย

กลับ

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

159. ออเซาะรัก
สุเทพ-สวลี

กลับ

(ช)พิศวาทชื่นชมรักรื่นรมย์สุขสม
วันคืนผ่านดื่มรักหวานภิรมย์
(ญ)เกรงรักหวานซ่านใจ
หน่อยจะไม่ยั่งยืนกลับคืนกลับขม
(ช)ทูลใจพี่มิควรน้องอย่าด่วนปรารมภ์
ระทมเปล่าเปล่า
(ญ)อย่าพี่
(ช)พี่กอดเพียงเบาเบาเมินไปไยเล่า
อยู่กันสองเราอายใคร
(ญ)อย่าปากหวานให้ชิม น้องเกรงจะอิ่มใจตาย
(ช)ไหนไหนเอียงแก้มให้ชื่นฉ่ำ
(ญ)อย่าอย่าทำให้ต้องมัวหมอง
(ช)นิดนิดเดียวน้องไม่เคยป้อง
(ญ)แต่เพียงยอมให้กอดเคียงประคอง
ยังแสนอายพระจันทร์นวลผ่อง
โสมท่านมองดูเรา
(ช)จะมัวอายเหนียมไยกับจันทร์
(ญ)เดี๋ยวท่านไปบอกหมู่ดาว
(ช)ท่านคงเห็นอกสองเรา
(ญ)นั่นไงเห็นไหมดวงดาว
สุกสกาววับแวววาวพราวนภา
กระพริบนัยน์ตายั่วเย้า
แน่ะยิ้มยิ้มยังขืนซนให้ดาวกระหยิ่ม
(ช)ท่านกระหยิ่มเป็นใจ
(ช)จะมัวอายเหนียมไยกับจันทร์
(ญ)เดี๋ยวท่านไปบอกหมู่ดาว
(ช)ท่านคงเห็นอกสองเรา
(ญ)นั่นไงเห็นไหมดวงดาว

กลับ

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

160. อาเดียวขา
อุมาพร บัวพึ่ง

กลับ

โอ้สุดที่รักของสลักจิต
โอ้สุดชีวิต สุดหัวใจที่จอยใฝ่หา
เหลือเอ่ยคำรัก แต่อายมิกล้า
เห็นหน้าของอา สบดวงตาก็รู้ใจกัน
บอกจอยว่ารักสักคำคงชื่น
ไม่ต้องทนฝืน กลืนน้ำตา
ด้วยความโศกศัลย์ ใช้เนตรติงไว้
ทำไมหรือนั่น สายจิตสัมพันธ์
จะร้างกันสิ้นแล้วหรือไร
อาเดียวขา รู้บ้างหรือเปล่า
ว่าจอยปวดร้าว
ซบหน้ากับหมอนร้องไห้
คิดถึงเหลือเกิน หลงเพลินฝันใฝ่
ตื่นตาจ้องไป แทบขาดใจไม่มีอาเดียว
สิ่งศักดิ์สิทธิ์ใดทั้งในแดนหล้า
โปรดจงเมตตา
สงสารจอยเถิดคอยแลเหลียว
หวังให้คุณพระ เป็นที่ยึดเหนี่ยว
ขอให้รักของอาเดียว และของจอย
สุขสมใจปอง

กลับ